✍️ भवन लिल्हारे मो.नं.9373472847 / 8888519894
लेख :-
एका देवापासून दुसऱ्या देवाकडे जाण्यासाठी रस्ते बांधण्यापेक्षा, एका विद्यार्थ्याला विद्यापीठापर्यंत पोहोचवणारा मार्ग तयार करणे हेच खरे राष्ट्रनिर्माण!
देशाच्या विकासाची व्याख्या नेमकी काय आहे?
मोठमोठे सिमेंटचे रस्ते, भव्य मंदिरांची साखळी आणि धार्मिक पर्यटनासाठी उभारलेली पायाभूत सुविधा, की प्रत्येक मुलाच्या हातात पुस्तक आणि प्रत्येक गावात दर्जेदार शाळा?
आज अशी परिस्थिती निर्माण होत आहे की शक्तीपीठांना जोडणारे मार्ग तयार होत आहेत, पण ज्ञानपीठांकडे जाणारे मार्ग अनेक विद्यार्थ्यांसाठी अजूनही खडतर आहेत. ही केवळ वाहतुकीची समस्या नाही; ही देशाच्या प्राधान्यक्रमांची समस्या आहे.
शिक्षण हा खर्च नसून गुंतवणूक आहे. एखादा रस्ता काही किलोमीटरचा प्रवास कमी करू शकतो, पण एक चांगली शाळा आणि विद्यापीठ पिढ्यानपिढ्या दारिद्र्याचा प्रवास संपवू शकते. त्यामुळे प्रश्न असा आहे की ... आपण भावी नागरिक घडवत आहोत की फक्त प्रवासी वाढवत आहोत?
अनेक भागांत विद्यार्थी अजूनही दर्जेदार शिक्षण, शिक्षक, वाचनालय आणि प्रयोगशाळांसाठी संघर्ष करत आहेत. दुसरीकडे, धार्मिक पर्यटनाला चालना देण्यासाठी मोठ्या प्रमाणावर पायाभूत सुविधा उभ्या राहताना दिसतात. श्रद्धा प्रत्येकाची वैयक्तिक बाब आहे . आणि ती जपलीच पाहिजे, परंतु राष्ट्राच्या भविष्यासाठी शिक्षणाला समान किंवा त्याहून अधिक प्राधान्य मिळणे आवश्यक आहे.
आज उष्णतेच्या लाटा, पर्यावरणीय बदल आणि काँक्रीटीकरण यावरही गंभीर चर्चा सुरू आहे. विकास करताना पर्यावरण, शाश्वत नियोजन आणि मानवी जीवनाची गुणवत्ता यांचा विचार करणे तितकेच आवश्यक आहे. विकासाचा अर्थ फक्त सिमेंट आणि डांबर नसून, तो ज्ञान, आरोग्य, रोजगार आणि पर्यावरण यांचा समतोल आहे.
प्रत्येक बंद पडणारी शाळा म्हणजे एका गावाचे भविष्य अंधुक होणे. प्रत्येक रिकामे वाचनालय म्हणजे एका मुलाचे स्वप्न अर्धवट राहणे. आणि प्रत्येक शिक्षणापासून दूर गेलेला विद्यार्थी म्हणजे देशाच्या प्रगतीतील एक गमावलेली संधी.
म्हणूनच आज समाजाने आणि धोरणकर्त्यांनी स्वतःला एक प्रश्न विचारण्याची वेळ आली आहे—
प्रत्येक गावात चांगली शाळा आहे का?
प्रत्येक विद्यार्थ्याला गुणवत्तापूर्ण शिक्षण सहज उपलब्ध आहे का?
प्रत्येक तरुणाला विद्यापीठापर्यंत पोहोचण्याची समान संधी आहे का?
जर या प्रश्नांची उत्तरे "होय" नसतील, तर विकासाचा प्रवास अजून अपूर्ण आहे.
देवाकडे जाण्याचा मार्ग श्रद्धा दाखवतो; पण ज्ञानाकडे जाणारा मार्ग भविष्य घडवतो.
शक्तीपीठांना जोडणारे रस्ते असू द्या, पण त्याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे प्रत्येक विद्यार्थ्याला ज्ञानपीठापर्यंत पोहोचवणारे मार्ग उभे राहिले पाहिजेत. कारण मंदिरे माणसाला अध्यात्म देतात, तर शिक्षण त्याला स्वाभिमान, रोजगार आणि समाजपरिवर्तनाची ताकद देते.
राष्ट्राचे खरे वैभव दगडांच्या भव्य इमारतींमध्ये नसते; ते वर्गखोल्यांमध्ये बसलेल्या विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांमध्ये असते.
0 टिप्पण्या