तो हातात फोन धरून
डोळ्यांत मात्र स्वप्नं जपतो,
स्क्रीनवर जग बदलतं
आणि तो स्वतःला बदलायला शिकतो.
तो प्रश्न विचारतो—
“परंपरा म्हणजे काय?”
कारण चालत आलेली वाट
नव्या दिशेची आस धरते आज.
त्याच्या खिशात नाणे कमी,
पण विचारांची श्रीमंती अफाट,
तो हरत नाही पडून,
तो पडून उभा राहतो—ठाम, ताठ.
त्याला इतिहासाची भीती नाही,
कारण तो भविष्य घडवतो आहे,
कालची राख उराशी ठेवून
आजचा दीप तो पेटवतो आहे.
तो घोषणांत अडकत नाही,
तो कृतीतून उत्तर देतो,
शब्दांपेक्षा जखमांवर
तो मलम लावतो—मूकपणे.
हा युवा नुसता स्वप्नाळू नाही,
तो वास्तवाचा शिल्पकार आहे,
त्याच्या श्वासात देश आहे
आणि मनात माणुसकीचा आधार आहे.
आजच्या या युवाला सलाम—
जो विचारांनी जागा आहे,
जो प्रश्नांतून घडतो
आणि उत्तरांतून देश घडवतो आहे.
लेखक कवी :- रूपेश पांडुरंग कुतरमारे
( विद्यापीठाचा उत्कृष्ट विद्यार्थी पुरस्कार)
(कर्तव्य गौरव पुरस्कार प्राप्त)


0 टिप्पण्या